Pieprz się, Żenia!” Galya wrzuciła mokrą szmatkę do zlewu, rozchlapując ją na kafelkach. „Mam dość twojego zachowania! Wynoś się z mojego mieszkania! Zrobiłeś to wszystko, a teraz siedź tu, szczęśliwy!”

Coś spadło na korytarz. Może wazon z parapetu, a może po prostu kolejny worek z ziemniakami. Galya się nie odwróciła – wiedziała, że ​​to Raisa Iwanowna spieszy się, żeby schować się w swoim pokoju, udając, że nic nie słyszała.

„Galka, co się stało?” Żenia zamarł w progu kuchni z puszką mleka skondensowanego w dłoni. Sweter luźno na nim wisiał, a twarz miał pomarszczoną, jakby długo spał. „Co się dzieje?”

„Co się dzieje?!” Głos Gali załamał się na cały głos. Odwróciła się, a Żenia dostrzegł w jej oczach coś, co sprawiło, że chciał się cofnąć. „Nadal pytasz?”

Za ścianą zaczęła grać muzyka – sąsiadka Zina podgłośniła radio. Najwyraźniej postanowiła nie słuchać rodzinnych kłótni. Albo przeciwnie, słuchać, ale tak, żeby nie było to słyszalne.

„Słuchaj, jeśli mówimy o Igorze…” zaczął Żenia, ale Galya mu przerwała.

„Nie o Igorze! Chociaż o nim też!” Odwróciła się gwałtownie i zaczęła gorączkowo zmywać naczynia. „O was wszystkich naraz! Twoja mama mieszka z nami już dwa miesiące, twój brat przyjeżdża z dziećmi w każdy weekend i je z lodówki, a wczoraj twoja siostra pojawiła się ze swoimi problemami!”

Żenia postawił słoik na stole i potarł czoło. Tak, rzeczywiście… Kiedy to wszystko się zaczęło? Pewnie w dniu, w którym mama została wypisana ze szpitala. Kazali jej wrócić do domu i dokończyć rekonwalescencję. Ale w jej mieszkaniu trwał remont, woda była zakręcona. Co więc mogła zrobić?

„Mama jest z nami tymczasowo…” – próbował wyjaśnić.

„Tymczasowe?” Galya odwróciła się, trzymając patelnię. Dużą, żeliwną. „Dwa miesiące – to tymczasowe? A jak będziesz nazywać Igora i jego potomstwo w każdy weekend?”

— Dzieci… Siostrzeńcy…

— A kim ja jestem? Wolnym sługą?

W korytarzu rozległy się kroki – Raisa Iwanowna najwyraźniej nie mogła już tego znieść i postanowiła interweniować. Galya wyczuła to, zanim jeszcze zobaczyła.

„Nawet nie myśl o przyjściu tutaj!” krzyknęła w stronę korytarza. „Słyszałam już wystarczająco dużo twoich rad!”

„Gałoczka, moja droga…” Raisa Iwanowna pojawiła się w drzwiach, ubrana w spraną szatę i znoszone kapcie. „Czemu tak krzyczysz? Sąsiedzi cię słyszą…”

„Niech usłyszą!” – Galya z hukiem rzuciła patelnią o piec. „Niech wiedzą, że w mieszkaniu na drugim piętrze mieszka jakiś idiota, który wszystkich karmi, pierze, sprząta, a potem zrzuca winę na wszystkich!”

„Nikt nie mówi, że to twoja wina…” Raisa Iwanowna weszła do kuchni.

— Nie mówi? A kto powiedział wczoraj, że źle ugotowałem mięso? A kto powiedział w zeszłym tygodniu, że w domu panuje bałagan? I kto…

„Mamo, idź do swojego pokoju” – poprosiła cicho Żenia. „Sami sobie z tym poradzimy”.

„Tak, damy radę!” Galya zaśmiała się dziwnie, łobuzersko. „Jak zawsze! Ty gadasz, a ja zostanę sama ze wszystkimi problemami!”

Za ścianą muzyka stawała się jeszcze głośniejsza. Zinie wyraźnie podobał się występ.

„Wiecie co?” Galya wytarła ręce o fartuch i go rozwiązała. „Wiecie co, moi drodzy krewni? Jestem zmęczona! Rozumiecie? Zmęczona byciem wygodną! Zmęczona milczeniem! Zmęczona…”

I wtedy zadzwonił telefon. Ostro, natarczywie. Żenia sięgnął po niego, ale Galya go uprzedziła.

“Tak!” warknęła do telefonu.

„Galka, tu Igor” – powiedział znajomy głos. „Słuchaj, chłopaki i ja wpadamy dzisiaj. Masza ma urodziny i chce świętować z tobą…”

Galya powoli się rozłączyła, nie słuchając reszty. Odwróciła się do rodziny. Żenia zdała sobie sprawę, że zaraz wydarzy się coś, czego nigdy wcześniej nie widzieli.

„Igor przyjeżdża” – powiedziała bardzo spokojnie. „Z dziećmi. Żeby świętować urodziny. U nas. Oczywiście, gdzie indziej?”

Raisa Iwanowna uśmiechnęła się:

– O, jak cudownie! Maszeńka już taka duża! Galoczko, kupiłaś ciastko?

„Ciasto?” – zapytała ponownie Galya. „Kupiłeś ciasto?”

A potem się roześmiała. Długo, głośno, histerycznie.

— Oczywiście, że tak! Jak mogłam czegoś nie kupić! I zrobiłam prezenty! I pokroiłam sałatki! I posprzątałam mieszkanie! I…

„Galka, co ci jest?” Żenia podeszła bliżej.

„Wszystko w porządku!” – krzyknęła. „Jestem cudowna! Jestem cudowną żoną, synową, ciocią! Sprawiam wszystkim przyjemność! Wszyscy są szczęśliwi! A to, że nie pamiętam, kiedy ostatnio spokojnie popijałam herbatę albo czytałam książkę – nie ma znaczenia! Najważniejsze, żebyście wszyscy byli szczęśliwi!”

Coś znowu rozbiło się na korytarzu – tym razem był to wazon.

„Mamo, co ty tam robisz?” krzyknęła Żenia.

„Nic nie robię!” – rozległ się obrażony głos z korytarza. „Przypadkowo to złapałem!”

„To przypadek!” prychnęła Galya. „Wszystko u ciebie to przypadek! To przypadek, że remont twojej mamy tak długo trwał! To przypadek, że Igor z rodziną przyjeżdżają do nas co weekend! To przypadek, że twoja siostra przybiegła wczoraj pożyczyć pieniądze! To wszystko przypadek!”

„Ale ona to odda…” – zaczęła Żenia.

— Czy on to spłaci? Tak jak Igor spłacił te trzy tysiące pożyczone w maju? A może tak jak twoja mama płaci rachunki?

– Galya, zgodziliśmy się…

„Nie zgadzaliśmy się w niczym!” – wybuchnęła. „Ty podejmowałeś decyzje, a ja się zgadzałam! Powiedziałeś: »Mama jeszcze trochę pożyje«, a ja skinęłam głową! Powiedziałeś: »Igor to człowiek rodzinny, potrzebujemy pomocy«, a ja milczałam! A czego ja chciałam – nikogo to nie obchodziło!”

Za drzwiami zadzwonił dzwonek. Długi i natarczywy.

„Przyjechali” – oznajmiła Galya. „Twoi ukochani krewni przyjechali. No więc, Żenia? Otworzysz drzwi? Czy może najpierw powinniśmy usłyszeć, co myśli twoja żona?”

Żenia spojrzała na nią zdezorientowana. Galya stała na środku kuchni – rozczochrana, zaczerwieniona ze złości, w starej sukience, której nie zdejmowała od trzech dni. Kiedy to się stało? Kiedy jego żona stała się tą zmęczoną, zgorzkniałą kobietą?

„Ciociu Galya!” – rozległ się dziecięcy głosik zza drzwi. „To my! Otwieraj szybko!”

„Słyszysz?” uśmiechnęła się Galya. „Ciociu Galya. Oczywiście. Kto inny otworzy drzwi, nakarmi i ugości? Mamusia Raisa Iwanowna? A może tatuś Żenia?”

Dzwonek zadzwonił ponownie, tym razem niecierpliwym, słabym głosem.

„Gałoczko, kochanie” – Raisa Iwanowna zajrzała do kuchni – „może jednak otworzymy drzwi? Dzieciaki stoją na schodach…”

„Wiesz co?” Galya zwróciła się do teściowej. „Otwórz sama. Twój syn, twoje wnuki. Baw się dobrze”.

— Ale jak mogę… Bolą mnie plecy, nogi puchną…

„Co ja mam? Solidną kondycję?” – wybuchnęła Galya. „Czy jestem jakimś robotem, który ma służyć wszystkim?”

Żenia w końcu ruszył i skierował się do drzwi. Ale Galya go zatrzymała:

— Stój! Jeśli chcesz otworzyć drzwi, najpierw powiedz mi, kto będzie gotował na świątecznym stole. Kto będzie zabawiał dzieci. Kto będzie zmywał naczynia, kiedy zjedzą wszystko i zdemolują mieszkanie.

– Galka, nie zaczynaj…

„Nie zaczynaj? Kto to zaczął? Kto sprowadził całą swoją rodzinę do mojego domu i uznał, że teraz jestem im wszystkim winien?”

Za ścianą radio ucichło – Zina wyraźnie słuchała, co się dzieje.

„Mamo Galu!” – krzyknął inny głos dziecka. „Przynieśliśmy ciasto!”

„Przynieśli ciasto” – powtórzyła Galya martwym głosem. „Ciasto. Ale kto je pokroi? Kto zaparzy herbatę? Kto umyje talerze po cieście?”

„Pomogę…” mruknęła Żenia.

„Pomożesz?” zaśmiała się Galya. „Tak jak pomagałeś w zeszłym tygodniu, kiedy przyszedł twój brat z żoną? Siedziałeś z nimi w pokoju, oglądając telewizję, podczas gdy ja harowałam sama w kuchni!”

– Ale moja praca jest ciężka…

„A co ja robię? Maluję paznokcie?” Głos Gali stał się niebezpiecznie cichy. „Wstaję o szóstej rano, karmię twoją mamę śniadaniem, idę do pracy, wracam do domu – znowu gotuję, prałam, sprzątałam. I tak jest każdego dnia! A weekendy – to prawdziwa przyjemność! Twoi krewni ze wszystkimi swoimi problemami!”

Znów coś spadło na korytarz – Raisa Iwanowna była zdenerwowana i złapała coś.

„Mamo, co ty tam robisz?” warknęła Żenia.

„Muszę iść do toalety…” odpowiedziała teściowa żałośnie.

„Idź” – powiedziała Galya zmęczonym głosem. „Po prostu zamknij za sobą drzwi. Inaczej będę musiała dopilnować, żeby twoja mama je zamknęła”.

Za drzwiami słychać było głosy – dorosłego i dzieci. Igor wyraźnie tłumaczył dzieciom, dlaczego tak długo zwlekają z otwarciem drzwi.

„Tato, może ciocia Galia jest chora?” zapytał głosik dziecka.

„Jestem chora!” prychnęła Galya. „Dokładnie! Wszyscy mnie mdli!”

„Galina Pietrowna!” – sam Igor pukał do drzwi. „To ja! Otwieraj!”

„Słyszysz, jak on się do mnie zwraca?” – Galya zwróciła się do męża. „Galina Pietrowna! Po imieniu i nazwisku! Bo wie, że nie jestem jego przyjaciółką ani rodziną. Jestem z personelu wojskowego!”

– No, daj spokój! Igor ma się dobrze…

„Normalny?” Galya wzięła chochlę z pieca. „Normalny trzydziestopięcioletni mężczyzna co weekend jeździ do brata, żeby za darmo zjeść? Z dziećmi, z żoną? Normalny mężczyzna pożycza pieniądze i nie oddaje?”

– On da…

— Kiedy? Za rok? Za dwa? Mam czekać?

Pukanie do drzwi stało się bardziej głośne.

„Żenia!” – krzyczał już Igor. „Jesteś w domu? Otwieraj, dzieciaki są zmęczone!”

„Dzieci są zmęczone” – powtórzyła Galya. „Ale ja nie jestem zmęczona. Jestem z żelaza. Zawsze jestem gotowa powitać wszystkich, nakarmić ich i pocieszyć”.

Podeszła do okna i otworzyła je na oścież. Zimne październikowe powietrze wpadło do kuchni.

„Wiecie co, moi drodzy?” krzyknęła wystarczająco głośno, by usłyszeli ją sąsiedzi i klatka schodowa. „Do domu! Wszyscy! Igor, dzieciaki, a ty, Raiso Iwanowna, idźcie do swojego mieszkania! Remont skończył się miesiąc temu, a ty wciąż tu siedzisz!”

„Galka…” Żenia zbladła.

„Nie Galka!” krzyknęła jeszcze głośniej. „Nie waż się mnie tak nazywać! Nie jestem twoją Galką! Nie jestem twoją służącą! Jestem człowiekiem! Mam własne pragnienia, własne plany! A ty… po prostu mnie pożarłeś!”

„Galina Pietrowna” – głos Raisy Iwanowny dobiegł z korytarza – „dlaczego krzyczysz? Ludzie cię słyszą…”

„Niech usłyszą!” – Galya wychyliła się przez okno. „Niech wszyscy wiedzą! Zina!” – krzyknęła do sąsiadki. „I tak słuchasz! Wiedz jedno – nie będę tego dłużej tolerować!”

Za ścianą rozległ się huk – prawdopodobnie Zina ze zdziwienia coś upuściła.

„Dosyć!” Galya zatrzasnęła okno. „Decyzja zapadła. Igor może iść do domu. Raisa Iwanowna może iść do swojego mieszkania. A ty, Żenia, wybierz – albo oni, albo ja”.

„Co masz na myśli mówiąc „wybrać”?” – mąż był zaskoczony.

— To bardzo proste. Albo pójdziesz teraz i powiesz im, żeby się odczepili, albo odejdę stąd. Na zawsze.

„Nie możesz wyjść” – powiedziała Żenia, zdezorientowana. „Ale to twoje mieszkanie…”

— Mogę! I wyjadę! Wynajmę pokój i zamieszkam sama. Będę jadła, co chcę i kiedy chcę. Będę oglądała filmy wieczorami i nie będę zmywała po was wszystkich naczyń!

Pukanie do drzwi ucichło. Za drzwiami słychać było stłumione głosy – Igor najwyraźniej coś tłumaczył dzieciom.

„Galya” – powiedziała cicho Żenia – „jesteśmy rodziną…”

„Rodzina?” Odwróciła się do niego. „Gdzie ja jestem w tej rodzinie? Pokaż mi miejsce, gdzie moje życzenia są brane pod uwagę. Gdzie pytają mnie o zdanie. Gdzie…”

Zadzwonił telefon Żeni. Na ekranie pojawił się napis: „Siostro”.

„Och!” – wycedziła Galya. „A moja siostra dzwoni! Założę się, że jest jeszcze jakiś problem do rozwiązania. Odbierasz? Czy najpierw zajmiesz się mną?”

Żenia spojrzał na telefon, potem na żonę, a potem znowu na telefon. Dzwonienie ustało. Sekundę później telefon zadzwonił ponownie.

„Nie bierzesz?” – zapytała zaskoczona Galya. „To święte! Kiedy dzwoni moja siostra, rzucamy wszystko i biegniemy pomóc!”

„Galya, przepraszam…” powiedział cicho. „Nie zrozumiałem…”

— Nie zrozumiałeś? Serio? Co tu jest do rozumienia? Twoja matka wisi mi na szyi od dwóch miesięcy, twój brat podjada moje zakupy, twoja siostra pożycza pieniądze… A ja kim jestem? Służącą!

Za drzwiami znów słychać było głosy. Igor wyraźnie tracił cierpliwość.

– Żenia! Pójdziemy do domu, jeśli nie otworzysz drzwi!

„Odejdź!” krzyknęła Galya. „I nie wracaj!”

„Żenia, czemu tak milczysz?” Igor zaczął walić w drzwi. „Gałka, otwieraj! Dzieci będą zdenerwowane!”

— Niech się denerwują! Ja też się denerwuję! Denerwuję się już od dwóch lat!

Telefon zadzwonił po raz trzeci. Żenia spojrzał na ekran, wyciszył dźwięk i położył urządzenie na stole.

„Galya” – powiedział bardzo cicho. „Naprawdę nie zrozumiałem. Myślałem, że ci się podoba… No cóż, kiedy dom jest pełen, rodzina jest duża…”

„Podoba ci się?” Usiadła na stołku, nagle czując się słabo. „Żenia, kiedy ostatnio czytałam książkę w spokoju? Kiedy ostatnio byliśmy gdzieś sami? Kiedy ostatnio dobrze się wyspałam w weekend?”

Milczał, analizując w myślach ostatnie kilka miesięcy. I zdał sobie sprawę – nie pamiętał. Nie pamiętał niczego.

„Żenia!” – dobiegł z korytarza głos Raisy Iwanowny. „Chodź tu!”

„Co się stało?” Żenia odwróciła się.

„Zamknęłam się w łazience” – poskarżyła się teściowa. „Klamka się zepsuła!”

Galya spojrzała na męża i nagle się roześmiała. Nie histerycznie, jak poprzednio, ale z ulgą.

„Wiesz co?” powiedziała, wstając. „Niech tam siedzi. Niech myśli o życiu tam, w toalecie. A ty i ja otworzymy drzwi Igorowi”.

“Idziemy?” Żenia nie zrozumiała.

— Chodźmy. Ale nie po to, żeby ich nakarmić. Ale żeby im wszystko wytłumaczyć. Szczerze. Przy dzieciach, przy wszystkich. Niech wiedzą, że nie jestem maszyną do wydawania ciast.

Skierowała się do drzwi, ale zatrzymała się.

„I jeszcze jedno” – powiedziała, nie odwracając się. „Twoja mama jutro wraca do domu. Remonty skończyły się dawno temu. Igor nie przyjeżdża już w każdy weekend. I powiedz siostrze – są banki, są pożyczki, ale Galya nie jest już funduszem pomocowym”.

„A co jeśli odmówią?” zapytała Żenia.

Galya się odwróciła. Na jej twarzy pojawił się dziwny uśmiech.

„Wiesz, wpadłam dziś rano w sklepie na Swietkę Morozową. Pamiętasz, chodziłyśmy razem na studia? No cóż, rozwiodła się sześć miesięcy temu. Mówi, że to była najlepsza decyzja w jej życiu. Wynajęła kawalerkę, kupiła kota i zapisała się na lekcje tańca. Jest taka szczęśliwa, że ​​aż jej oczy błyszczą”.

Żenia zbladła.

— Chcesz się rozwieść?

„Nie chcę” – odpowiedziała spokojnie Galya. „Ale mogę. I będę szczęśliwa. Ale ty… Zostaniesz z matką, która nie potrafi otworzyć drzwi do łazienki, bratem, który nie wyżyje z pensji, i siostrą, która ciągle wpada w kłopoty. Stracisz mnie, ale zachowasz resztę rodziny”.

Podeszła do drzwi i przekręciła klucz.

„Mamo!” – rozległ się radosny pisk dziecka. „Mamo, w końcu nas wpuścili!”

„Dzień dobry” – powiedziała spokojnie Galya. „Proszę wejść. Ale nie na długo. Mamy spotkanie rodzinne”.

Pierwszy wszedł Igor – wysoki, barczysty, z dwójką dzieci przewieszonych przez plecy i ciastem w dłoniach. Za nim pojawiła się jego żona, Natasza – szczupła, wiecznie przepraszająca.

„Gałoczko” – zaczęła – „naprawdę, niedługo tu zostaniemy! Masza po prostu bardzo chciała z tobą świętować…”

„Natasza” – przerwała jej Galya. „Wejdź do pokoju. Usiądź. Porozmawiajmy”.

„Gdzie jest babcia?” zapytał chłopiec w wieku około dziesięciu lat. „Nie widzę jej”.

„Babcia jest w łazience” – odpowiedziała Galya. „Zamknęła się. Myśli o życiu”.

Igor zaśmiał się:

— Mama znowu coś złamała? Jej ręce…

„To nie jej ręce” – przerwała Galya. „To jej głowa. Wszyscy macie problemy z głowami”.

Coś zadrżało na korytarzu.

„Pomocy!” krzyknęła Raisa Iwanowna. „Utknęłam!”

„Mamo, już!” krzyknęła Żenia i pobiegła do toalety.

A Galya spokojnie weszła do pokoju i usiadła na krześle. Swoim ulubionym krześle, na którym nie siedziała spokojnie od dwóch miesięcy.

„Wujku Żeniu, gdzie są prezenty?” zapytała dziewczynka.

„Jakie prezenty?” Igor nie zrozumiał.

„Cóż, ciocia Galia zawsze daje prezenty!” – zdziwiła się dziewczynka.

Galya spojrzała na nią i uśmiechnęła się:

„A dzisiaj, Maszeńko, ciocia Galia da sobie prezent. Najlepszy prezent na świecie”.

„Który?” – zapytały dociekliwie dzieci.

„Wolność” – powiedziała Galya. „Wolność od problemów innych ludzi, od dzieci innych ludzi, od długów innych ludzi i od ludzi, którzy mylą dobroć ze słabością”.

Igor i Natasza wymienili spojrzenia.

„Gal, co się stało?” – zapytał ostrożnie Igor. „Uderzyłaś się w głowę?”

„Wręcz przeciwnie” – zaśmiała się Galya. „W końcu włączył mi się mózg”.

Z korytarza dobiegł huk i głos Żeni:

– Już dobrze, mamo, wychodź! Uważaj, nie spadnij!

„Wyszła!” powiedziała głośno Galya. „Jakie to interesujące! Więc może to zrobić, kiedy tylko zechce. Może otworzyć drzwi i wyjść z toalety. Niesamowite!”

W pokoju zapadła niezręczna cisza. Dzieci patrzyły na dorosłych z zakłopotaniem, nie rozumiejąc, co się dzieje.

„Mamo” – powiedziała cicho dziewczynka, ciągnąc Nataszę za rękaw – „co się dzieje z ciocią Galią?”

„Nic mi nie jest, kochanie” – odpowiedziała czule Galya. „Po prostu ciocia Galya w końcu zrozumiała, że ​​nie musi wszystkich uszczęśliwiać. I wiesz co? To uświadomienie sprawiło, że poczułam się tak dobrze, że miałam ochotę śpiewać”.

I zaczęła śpiewać. Cicho, do siebie, jakąś starą piosenkę z młodości. A potem wstała, podeszła do okna i otworzyła je szeroko.

„Zina!” krzyknęła do sąsiadki. „Słyszysz?”

„Słyszę cię” – dobiegło z sąsiedniego okna.

— Chcesz jutro pójść razem do teatru? Naprawdę tęsknię za kulturą!

„Chcę!” odpowiedziała radośnie Zina. „Marzyłam o tym od dawna!”

Galya zwróciła się do oszołomionych krewnych.

„Widzisz?” powiedziała. „Okazuje się, że życie jest pełne niesamowitych możliwości. Trzeba tylko przestać być wygodnym dla wszystkich”.

A potem dodała bardzo cicho, ale tak, żeby wszyscy mogli usłyszeć:

— I wiesz co? Myślę, że to dopiero początek.

Teraz w centrum uwagi