Marina upadła, gdy Warja płakała nad swoją raną. Mroczne światło przedarło się przez szparę w zasłonach i pozwoliła sobie na chwilę poleżeć, podziwiając stelę. Ręka z dyszami Kostja odwróciła się do ściany, nie drgnąwszy na płacz dziecka. Marina zachichotała bez radości – ona oczywiście ma jakiś szczególny dar, nie tylko ci, których nie da się zrozumieć.

Usiadła i naciągnęła szlafrok na ramiona. Odbicie w lustrze na przeciwległej ścianie zaskoczyło ją, jak zawsze w ostatnich miesiącach. Okrągła twarz, podwójny podbródek, ciało rozciągnięte pod flanelą. Minęło osiem miesięcy od porodu, a ona wciąż wyglądała, jakby była gotowa na kolejny poród. Dwadzieścia trzy dodatkowe kilogramy. Lekarz powiedział spokojnie: „Nie spiesz się, twoje ciało się regeneruje. Karm piersią – waga będzie stopniowo spadać”. Marina się nie spieszyła. Warya była ważniejsza niż jakakolwiek dieta.

W pokoju dziecięcym jej córka była już w pełnym rozkwicie, machając piąstkami. Marina podniosła ją, przytuliła do piersi, a świat zwęził się do tego ciepłego małego zawiniątka, do szlochu tuż przy jej uchu, do ufnych oczu, które patrzyły na nią, jakby była centrum wszechświata.

„Moja kochana” – szepnęła Marina, kołysząc ją. „Moja dziewczynka”.

Kostia pojawił się w kuchni około ósmej, świeżo po prysznicu, w wyprasowanej koszuli. Marina już nakarmiła Warię, przebrała się i położyła na leżance. Próbowała teraz zjeść szybkie śniadanie na stojąco, ściskając kanapkę w zębach i wyjmując czyste talerze ze zmywarki.

„Czy jest kawa?” zapytał Kostia, siadając przy stole.

„Po turecku” – odpowiedziała Marina, kiwając głową w stronę pieca.

Wstał, nalał sobie drinka i usiadł z powrotem. Warja zaczęła radośnie gruchać, wierzgając nogami. Kostia spojrzał na córkę i uśmiechnął się.

— Jak się miewa nasza księżniczka?

– Świetnie. Obudziłem się dwa razy w nocy.

„Mhm” – zakopał twarz w telefonie, przeglądając wiadomości. „Słuchaj, pamiętasz, że Andriukha i Lena przyjeżdżają do nas w sobotę?”

Marina zamarła z kubkiem w dłoni.

— W tę sobotę? Myślałem, że w przyszłym tygodniu.

— Nie, tego. Już im to potwierdziłem. Ugotujesz coś?

Postawiła filiżankę na stole nieco bardziej gwałtownie, niż zamierzała.

– Z pewnością.

Kostia spojrzał w górę i dostrzegł irytację.

„Marish, nie wiedziałem, że zapomniałeś. To nasi przyjaciele, będziemy się miło bawić”.

„Twoi przyjaciele” – poprawiła go cicho.

– No i twoje też. Lena przecież chodziła z tobą na studia.

Marina milczała. Lena była jedną z tych osób, które po studiach zrobiły karierę w dużej firmie, nosiły drogie garnitury i opowiadały o podróżach po Azji. Po narodzinach Varyi Marina porzuciła swoje małe studio projektowe – opiekowanie się dzieckiem okazało się nie chwilowym wytchnieniem, ale nowym stanem, który pochłonął ją bez reszty.

Kostia dopił kawę, wstał i pocałował Marinę w czubek głowy.

– Dobrze, idę. Postaram się być tam wcześniej wieczorem.

Wyszedł, a ona została w mieszkaniu z Varyą, ze stertą brudnych naczyń w zlewie i odbiciem w lustrze na korytarzu, które coraz bardziej chciała ignorować.

Pierwsze żarty zaczęły się cicho. Kostia przeglądał swój kanał, podczas gdy wieczorem oglądali serial, i nagle wybuchnął śmiechem.

„Patrz, mem o ludziach spieszących się na siłownię po Nowym Roku. „Przed” i „Po świętach” – na drugim zdjęciu jest piłka”.

Pokazał Marinie ekran. Spojrzała i skinęła głową bez uśmiechu.

– No cóż, tak, to zabawne.

„A tak przy okazji, my też sporo przytyliśmy po świętach” – poklepał się po brzuchu. „Chyba powinniśmy pójść na siłownię”.

„Wiesz lepiej”, odpowiedziała Marina, nie odrywając wzroku od ekranu.

Kostia zdawał się nie zauważać suchości w jej głosie albo nie zwracał na nią uwagi. Kilka dni później, czekając na windę, spojrzał na swoją sąsiadkę, emerytkę, która wchodziła po schodach z ciężkimi torbami i powiedział:

„Chciałbym mieć taką silną wolę. Starsza pani potrafi wejść po schodach, podczas gdy wielu ludzi po prostu korzysta z windy i narzeka na ciężar”.

Marina milczała, ale coś ją ściskało. Wiedział, że nie może jeszcze intensywnie ćwiczyć – lekarz kazał jej poczekać, aż jej ciało dojdzie do siebie po porodzie.

A potem była ta cała sprawa ze zdjęciami. Przeglądali stare zdjęcia i Kostia natknął się na zdjęcie ze ślubu – Marina w białej sukni, szczupła, śmiejąca się, trzymająca kwiaty.

„To była niezła liczba” – powiedział bez tchu. „Naprawdę piękna”.

„Było” – powtórzyła Marina.

Spojrzał na nią, najwyraźniej dopiero teraz zdając sobie sprawę, jak to zabrzmiało.

– No cóż, nadal jesteś piękna, ale… no wiesz. Inaczej.

„Rozumiem” – powiedziała i wyszła z pokoju, żeby nie widział, jak drżą jej usta.

Kostia najwyraźniej myślał, że żartuje lekko, niewinnie, w przyjacielski sposób. Nie widział, jak co rano przeglądała się w lustrze, jak chowała stare dżinsy na tylnej półce szafy, jak unikała robienia zdjęć z Warią, żeby się w nich nie widzieć. Nie widział tego, bo nie patrzył.

Sobota zaczęła się od marudzenia Varyi – ząbkowała i żadne żele nie pomagały. Marina spędziła pół dnia, tuląc ją, kołysząc, śpiewając i pocieszając. W porze lunchu bolały ją plecy, a w kuchni nic jeszcze nie było gotowe. W panice pobiegła do kuchenki, posadziła Varyę na leżance i włączyła kreskówkę na tablecie – nawet gdyby specjaliści od rozwoju dziecka rzucali w nią kamieniami, po prostu nie miałaby czasu.

Kostia wyszedł spod prysznica około trzeciej i ze zdziwieniem rozejrzał się po kuchni.

— Jeszcze nie zacząłeś gotować?

Marina tak szybko kroiła warzywa na sałatkę, że prawie zrobiła sobie krzywdę.

— Varya płakała cały dzień. Ja ją tylko uspokoiłem.

– No cóż, powinnaś była do mnie zadzwonić, usiadłabym z nią.

– Spałeś do drugiej.

„Jestem zmęczony po tygodniu” – powiedział spokojnie, jakby to było oczywiste. „Dobrze, pozwól, że ci pomogę. Co mam zrobić?”

— Nakryj do stołu.

Skinął głową i zaczął wyjmować talerze. Marina włożyła mięso do piekarnika, zamieszała sos i pilnowała ziemniaków, jednocześnie nie spuszczając wzroku z Varyi. Dziewczyna zamilkła, wpatrując się w jasne obrazy, ale Marina wiedziała, że ​​to nie potrwa długo.

Andriej i Lena przybyli punktualnie o szóstej, niosąc butelkę wina i pudełko czekoladek. Lena wyglądała nieskazitelnie – szara obcisła sukienka, szpilki i idealnie ułożona fryzura. Marina powitała ich w dżinsach o dwa rozmiary za dużych i luźnym swetrze, który ukrywał fałdy na jej bokach.

„Marinko!” Lena przytuliła ją, pachnąc drogimi perfumami. „Tak dawno się nie widziałyśmy! Jak się masz, jak się czuje nasza mama?”

„W porządku” – uśmiechnęła się Marina, starając się nie myśleć o tym, jak kontrastowo ze sobą wyglądali. „Wejdź, wejdź”.

Kostia powitał Andrieja i poklepał go po ramieniu. Weszli do sali i rozpoczął się zwyczajowy gwar – siadanie, nalewanie wina, zadawanie pierwszych pytań. Waria siedziała na dywanie ze swoimi zabawkami, od czasu do czasu zerkając na gości szeroko otwartymi, zaciekawionymi oczami.

„Jaka ślicznotka!” Lena usiadła obok dziewczynki. „Jest jak laleczka. Mogę ją wziąć?”

„Oczywiście” – Marina patrzyła, jak Lena ostrożnie podnosiła Varyę, a jej córka, co zaskakujące, nie protestowała.

„Och, jaka ona ciężka!” – zaśmiała się Lena. „Dorasta”.

„Całkiem dobrze je, prawda, Varya?” – wtrącił Kostia, puszczając oko do córki. „Odziedziczyła cechy po matce”.

Zapadła chwila ciszy. Andriej zakasłał niezręcznie. Lena wpatrywała się w Kostię, po czym przeniosła wzrok na Marinę. Marina jednak zdawała się zastygła w bezruchu, z widelcem w dłoni.

„Żartuję, żartuję” – dodał szybko Kostia, widząc, że żart nie przypadł mu do gustu. „Warka po prostu dobrze się rozwija, to zdrowa dziewczynka”.

Ale słowa już padły i zawisły w powietrzu niczym coś lepkiego i nieprzyjemnego. Marina odłożyła widelec i wstała od stołu.

– Przepraszam, idę nakarmić Varyę. Już czas.

Wzięła córkę od Leny i wyszła z pokoju, nie oglądając się za siebie. W pokoju dziecięcym panowała cisza i ciemność, jedynie nocna lampka rzucała delikatną poświatę na ściany. Marina usiadła w fotelu, przytuliła Varyę do piersi i dopiero wtedy pozwoliła sobie na oddech.

Łzy płynęły cicho, same z siebie. Otarła je dłonią, ale wciąż napływały. Varya ssała mleko, pociągając nosem, a Marina głaskała ją po głowie, czując, jak coś w niej w końcu pęka.

„Ona jest podobna do matki”. Przy gościach. Przy Lenie, która już patrzyła na nią z ledwo skrywanym współczuciem. Powiedział to prosto, lekko, jakby to był niewinny żart o pogodzie.

Marina nakarmiła Varyę, przewinęła ją i położyła do łóżka. Dziewczynka zaczęła chrapać niemal natychmiast – to był ciężki dzień. Marina stanęła nad łóżeczkiem, patrząc na twarz śpiącej córki i nagle zdała sobie sprawę, że decyzja już zapadła. Być może dojrzewała do niej od dawna, a dzisiejszy wieczór był po prostu ostatnią kroplą.

Wyjęła z szafy dużą torbę podróżną i zaczęła pakować swoje rzeczy. Swoje, Varyi. Spokojnie, metodycznie, jakby spisywała listę zakupów. Pieluchy, ubrania na zmianę, pieluchy. Kosmetyczka, dokumenty, ładowarka do telefonu.

Z salonu dobiegały głosy i śmiech – najwyraźniej Kostia zdołał rozładować napięcie, a wieczór toczył się dalej, jakby nic się nie wydarzyło. Marina słuchała tych dźwięków, jakby były odległe, zupełnie z nią niezwiązane.

Kiedy skończyła pakować torbę, zegar wskazywał wpół do dziesiątej. Wyszła na korytarz akurat w chwili, gdy Andriej i Lena szykowali się do wyjścia.

„Dziękuję za przybycie” – powiedziała Marina, uśmiechając się nerwowo.

Lena ją przytuliła.

– Przepraszam, że tak wcześnie, ale jutro muszę wcześnie wstać. Było wspaniale, naprawdę.

Kiedy drzwi zamknęły się za gośćmi, Kostia zwrócił się do Mariny.

Słuchaj, przepraszam za tę głupotę. Nie pomyślałem, po prostu mi się wymsknęło.

„Aha” – Marina przeszła obok niego do pokoju i wzięła swoją torbę.

Kostia zauważył ją i zmarszczył brwi.

– Co robisz, dokąd idziesz?

— Do mamy. Z Varyą.

— Co masz na myśli mówiąc do mamy? Teraz? W nocy?

„Właśnie teraz” – powiedziała Marina spokojnie, patrząc mu w oczy. „I składam pozew o rozwód”.

Otworzył usta, zamknął je. Potem się roześmiał – niepewnie, jak ktoś, kto ma nadzieję, że to żart.

— Z powodu tego, co powiedziałem? Marish, to jest…

„Co?” Zatrzymała się w drzwiach. „Co chciałeś powiedzieć?”

„I co z tego, że żartowałem przy wszystkich?” Rozłożył ręce. „Po co od razu składać pozew o rozwód? Nie chciałem być niemiły!”

„Nie ze złośliwości” – powtórzyła, kręcąc głową. „Kostia, ty nawet nie rozumiesz, co źle powiedziałeś”.

– No to wyjaśnij!

Położyła torbę na podłodze.

„Dobrze. Wyjaśnię. Nosiłam nasze dziecko przez dziewięć miesięcy. Moje ciało zmieniało się każdego dnia. Urodziłam, zszyli mnie. Potem przez dwa miesiące nie mogłam normalnie chodzić. Karmię piersią, więc nie mogę przejść na dietę. Nie śpię w nocy, bo Varya się budzi, a ty nie słyszysz. Nie chodzę do pracy, nie widuję się z przyjaciółmi, nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam w kinie albo w kawiarni. Całymi dniami jestem w domu z naszym dzieckiem i kocham je nad życie, ale jestem zmęczona”. Jej głos się załamał, ale wzięła się w garść. „A ty od miesięcy żartujesz z grubych ludzi. Pokazujesz mi zdjęcia, jak wyglądałam. Sugerujesz, że powinnam o siebie zadbać. A dziś, przy gościach, mówisz, że nasza córka jest po mnie – to znaczy, że jest gruba. Rozumiesz, co robisz?”

Kostia stał blady i zdezorientowany.

— Ja… Chciałem cię tylko trochę pocieszyć, więc…

„Żeby co? Schudnąć szybciej? Znów być piękną, jak na ślubie?” Uśmiechnęła się gorzko. „Kostia, urodziłam twoje dziecko. Nie przytyłam ot tak, ani od objadania się ciastami dzień i noc. To skutki ciąży i porodu. A lekarz mówi, że nie ma się co spieszyć. Ale ciebie to nie obchodzi. Dla ciebie najważniejsze jest to, żeby twoja żona była szczupła i piękna”.

„Nie, nie o to chodzi!” Zrobił krok w jej stronę. „Chciałem tylko, żebyś… była szczęśliwa. Żebyś lubiła siebie”.

„Byłam szczęśliwa” – powiedziała cicho. „Dopóki nie zacząłeś mnie niszczyć kawałek po kawałku. Każdym żartem, każdą aluzją. Spojrzałam w lustro i zobaczyłam matkę mojej córki, która daje jej życie, karmi ją, kocha. A teraz patrzę w lustro i widzę grubą krowę, której mąż nie lubi”.

– Marisha…

„Nie”. Uniosła rękę, powstrzymując go. „Jestem zmęczona. Zmęczona poczuciem się źle. Zmęczona czekaniem, aż w końcu dostrzeżesz we mnie nie ciało, które musi sprostać twoim oczekiwaniom, ale osobę. Matkę twojego dziecka, która przechodzi najtrudniejszy okres w swoim życiu. A jeśli nie możesz przetrwać ze mną tego trudnego okresu poporodowego, jeśli nie możesz być przy mnie, wspierać mnie, ale tylko wmówić mi, że nie dorastam do twojego ideału, to nie potrzebuję takiego męża i ojca”.

Kostia stał tam, nie mogąc wydusić z siebie ani słowa. Marina wzięła torbę i wyjęła kurtkę z szafy.

— Wychodzę. Przyjdę po resztę rzeczy jutro, kiedy cię nie będzie w domu.

– Poczekaj, porozmawiajmy…

„Już rozmawialiśmy. Powinniśmy byli porozmawiać miesiące temu. Kiedy próbowałem ci wytłumaczyć, że twoje słowa mnie zraniły, a ty zbagatelizowałeś to, mówiąc: »Cóż, to żart«. Teraz jest za późno”.

Otworzyła drzwi do pokoju dziecięcego, ostrożnie podniosła śpiącą Varyę i otuliła ją ciepłym kocykiem. Dziewczynka nawet się nie obudziła – po prostu chrapała i wtuliła nos w ramię Mariny.

Kostia spojrzał na nich zagubiony i zdezorientowany, jakby dopiero teraz zdał sobie sprawę z tego, co się dzieje.

„Marish, nie rób tego. Pozwól mi to naprawić, nie zrobię tego więcej…”

„Nie rozumiesz, w czym problem” – powiedziała, patrząc na niego przez próg. „Nie rozumiesz, co zrobiłeś. A ja nie mogę żyć z mężczyzną, który mnie nie dostrzega”.

Wyszła z mieszkania, zamykając za sobą drzwi. Winda szybko przyjechała, zjechała na dół i wyszła na ulicę. Śnieg padał grubymi płatkami, a świat wydawał się cichy i nowy. Varya chrapała jej na ramieniu, tak ciepło, tak blisko.

Marina zatrzymała taksówkę i podała adres mieszkania matki. Kierowca milczał przez całą drogę, za co była wdzięczna. Spojrzała przez okno na zaśnieżone miasto i poczuła dziwną ulgę. Jakby ciężar, który nosiła od miesięcy, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, został jej zdjęty.

Mama w szlafroku otworzyła drzwi, a w jej oczach malowało się zaskoczenie i niepokój.

— Marinka? Co się stało?

„Czy możemy u ciebie przenocować?” Marina z trudem powstrzymywała łzy. „Przez kilka dni, aż to ogarnę”.

Matka nie zadała żadnych pytań. Po prostu przytuliła córkę i wzięła torbę z jej rąk.

– Oczywiście, wejdź. Już pościelę łóżko.

Położyli Varyę w starym łóżeczku, które jej matka trzymała na wszelki wypadek. Dziewczynka spała z rozpostartymi ramionami, chrapiąc w poduszkę. Marina stała obok, głaszcząc córkę po plecach i dopiero teraz pozwoliła łzom swobodnie płynąć.

Mama przytuliła ją bez słowa.

„Powiedz mi rano” – wyszeptała. „Teraz odpocznij. Jesteś zmęczony”.

Marina położyła się na sofie w salonie, przykryła się starym kocem i zamknęła oczy. Jej telefon zawibrował – wiadomość od Kostii. Nie przeczytała jej, po prostu wyciszyła i odłożyła telefon ekranem do dołu.

Jutro będzie nowy dzień. Jutro będzie musiała zająć się prawnikami, papierkową robotą i wynajmem mieszkania. Jutro będzie musiała wytłumaczyć matce, co się stało, wysłuchać rad, a może nawet próśb o pojednanie.

Ale dziś po prostu leżała w ciemności i słuchała cichego oddechu córki przez ścianę. I po raz pierwszy od miesięcy poczuła, że ​​może swobodnie oddychać.

Poranek rozpoczął się od tego, że Varya obudziła się w nieznanym miejscu i wybuchnęła płaczem. Marina zerwała się na równe nogi, podniosła ją i zaczęła kołysać, nucąc kołysankę. Dziewczynka uspokoiła się, chowając twarz w szyi matki, a Marina poczuła, jak jej serce bije szybciej z miłości i czułości.

Mama pojawiła się w kuchni, już ubrana, z czajnikiem w rękach.

— Jak ci się spało?

„W porządku” – Marina usiadła przy stole, kładąc Varyę na kolanach. „Mamo, przepraszam, że to tak nagle się stało”.

„Jesteś moją córką. Zawsze możesz przyjść”. Mama postawiła przed nią filiżankę herbaty. „Chcesz mi powiedzieć?”

I Marina opowiedziała swoją historię. O żartach, o wczorajszym wieczorze, o tym, jak bardzo była zmęczona, czując, że nie jest do końca taka, jaka być powinna. Mama słuchała w milczeniu, tylko od czasu do czasu kręcąc głową.

„Zadzwoni” – powiedziała w końcu. „Poprosi cię, żebyś wrócił”.

– Ja wiem.

– A co odpowiesz?

Marina spojrzała na Warię, która bawiła się łyżką, uderzając nią o stół.

„Jeśli nie może być przy mnie w najtrudniejszych chwilach, to w ogóle nie potrzebuję takiego mężczyzny. Sama sobie poradzę”.

— Trudno jest być samemu z dzieckiem.

— Wiem. Ale wiesz co, mamo? Już i tak było mi ciężko. Z nim. Bo był, ale nie widział, jak bardzo byłam zmęczona, jak bardzo bolały mnie jego słowa, jak bardzo starałam się być dobrą matką i żoną. Widział tylko, że nie pasuję do jego obrazu. A to jest jeszcze trudniejsze niż samotność.

Mama sięgnęła przez stół i nakryła dłoń Mariny swoją.

– Jesteś silna. Dasz sobie radę.

Varya, leżąca nieopodal na kocyku, poruszyła się, a Marina usiadła obok niej, przytuliła ją i wtuliła twarz w miękkie włosy dziecka. I w niej narastała silna, narastająca pewność siebie – da sobie radę.

Oni i ich córka potrafią sobie ze wszystkim poradzić.