Lera siedziała na podłodze w małym pokoju, przekładając rzeczy dziecka z jednego pudełka do drugiego. Ósmy miesiąc ciąży dawał się we znaki – bolały ją plecy, nogi puchły, ale nie chciała się poddać. Malutkie pajacyki z króliczkami, miękkie pieluszki, grzechotki – wszystko leżało dookoła, czekając na swój moment.

Pokój dziecięcy był mały, ale przytulny. Lera wybrała jasnoniebieski kolor ścian, kupiła białe łóżeczko z rzeźbionymi zagłówkami i powiesiła nad nim mobilną figurkę misia. Przewijak ustawiono przy oknie, obok komody na ubranka dla niemowląt. Wszystko zostało przemyślane w najdrobniejszych szczegółach.

Mąż Artema wszedł do pokoju, oparł się o framugę drzwi i rozejrzał się po okolicy.

„Nieźle” – Artem skinął głową, wsuwając ręce do kieszeni dżinsów. „Dobrze nakryłeś do stołu”.

Lera podniosła głowę i uśmiechnęła się:

— Naprawdę? Myślałem, że może lepiej byłoby przenieść to na drugą ścianę…

– Wszystko w porządku. Nie martw się.

Artem odwrócił się i poszedł do salonu, nawet nie proponując pomocy w pozbieraniu porozrzucanych rzeczy. Lera westchnęła i kontynuowała sortowanie kombinezonów według rozmiaru. Już się do tego przyzwyczaiła – jej mąż nigdy nie wnikał w szczegóły, tylko kiwał głową z aprobatą, kiedy trzeba było, i tyle.

Telefon zadzwonił, gdy Lera rozpakowywała poszewki na kołdry. Na ekranie pojawiło się imię jej teściowej – Tamara Iwanowna. Dzwoniła codziennie, czasem nawet dwa razy. Lera skrzywiła się, ale odebrała.

– Cześć, Tamaro Iwanowno.

— Lera, cześć. Jak się masz? Znów siedzisz w tym pokoju dziecięcym?

— Tak, właśnie kończę ostatnie szlify. Schowałem zabawki, założyłem pokrowiec na materac…

„Och, po co ci te wszystkie bzdury?” przerwała mu teściowa. „Dziecko szybko rośnie, za pół roku wszystko wyrzucisz. Po co marnować pieniądze?”

Lera zacisnęła usta. To nie była pierwsza rozmowa na ten temat.

– Tamara Ivanovna, chcę, żeby wszystko było piękne i wygodne dla dziecka.

„Wygodnie!” prychnęła teściowa. „Byłoby lepiej, gdyby zaoszczędziła pieniądze. Wychowałam Artema – bez zabawek za tysiąc rubli, bez designerskich łóżeczek. I wyrósł na niezłego człowieka”.

Lera przewróciła oczami i odsunęła się od łóżeczka, siadając na krześle przy oknie. Nie było sensu się kłócić. Tamara Iwanowna zawsze wiedziała lepiej niż ktokolwiek inny, jak żyć, co kupować i jak wychowywać dzieci.

„Widziałam te same pieluchy, które kupiłaś wczoraj w sklepie” – kontynuowała teściowa. „Były strasznie drogie! Po co się męczyć? Po prostu kup zwykłe bawełniane; radzieckie dzieci w nich spały – i było dobrze”.

„Dobrze, Tamaro Iwanowno” – odpowiedziała Lera zmęczonym głosem. „Zastanowię się nad tym”.

– No, pomyśl. Bo inaczej będziesz później narzekać, że nie masz pieniędzy.

Po rozmowie Lera położyła telefon na parapecie i wyjrzała. Jesienny wiatr niósł żółte liście po podwórku, a niebo zasnuły szare chmury. Jej nastrój natychmiast się pogorszył. Jej teściowa miała talent do gaszenia wszelkiego entuzjazmu jednym telefonem.

Następnego dnia Lera znów była zajęta w pokoju dziecięcym. Ułożyła ubranka na półkach, powiesiła na haczyku frotté ręcznik z kapturkiem w kształcie kaczuszki, a na komodzie ustawiła słoiczki z pudrem i kremem dla niemowląt. Wszystko wyglądało słodko i przytulnie. Lera wyobraziła sobie kąpiel dziecka, przewijanie pieluch, kołysanie go do snu – i zrobiło jej się ciepło na sercu.

Artem późnym wieczorem zajrzał do pokoju, zerknął na półki i skinął głową:

– Zamówienie. Dobra robota.

„Myślisz, że powinnam kupić kolejną lampkę nocną?” – zapytała Lera. „Żebym nie musiała włączać górnego światła, kiedy wstaję w nocy”.

– Proszę bardzo, jeśli chcesz. Wiesz lepiej, co jest potrzebne.

Artem znowu wyszedł. Lera skrzywiła się. „Ty wiesz najlepiej” – standardowa odpowiedź jej męża na wszelkie pytania dotyczące dzieci. Jakby dotyczyły tylko jej.

Tydzień później zadzwonił dzwonek do drzwi. Lera otworzyła i zamarła w progu. Tamara Iwanowna stała na korytarzu, trzymając w jednej ręce ogromną torbę, a w drugiej teczkę z dokumentami. Twarz jej teściowej promieniała, a w jej oczach błyszczało podekscytowanie.

– Leroczka, cześć! No i cieszysz się, że mnie widzisz?

„Witaj, Tamaro Iwanowno” – mruknęła Lera, zdezorientowana. „Nie mówiłaś mi, że przyjdziesz…”

„Po co mnie ostrzegać? Teraz będę tu cały czas!”

Teściowa weszła do mieszkania nie czekając na zaproszenie, rzuciła torbę na podłogę w korytarzu i rozpięła kurtkę.

— Gdzie jest Artemka? Nadal pracuje?

– Tak, wróci za godzinę.

– Świetnie, to zaraz ci wszystko opowiem. Siadaj, będą newsy!

Tamara Iwanowna weszła do salonu, usiadła na sofie i poklepała miejsce obok siebie. Lera powoli opadła na krawędź sofy, czując narastający w niej niepokój.

„Słuchaj” – zaczęła teściowa, otwierając teczkę. „Sprzedałam mieszkanie! Transakcja sfinalizowana wczoraj i otrzymałam pieniądze. Teraz wprowadzam się do ciebie na stałe!”

Lera zamrugała kilka razy, próbując przetrawić to, co usłyszała.

— Co masz na myśli mówiąc… na zawsze?

„No i to wszystko!” Tamara Iwanowna szeroko się uśmiechnęła. „Zamieszkam z tobą i pomogę ci przy dziecku. To twój pierwszy poród, nie masz żadnego doświadczenia. Wiem wszystko, nauczę cię”.

Lera poczuła, jak serce bije jej szybciej. Mieszkanie dwupokojowe. Jeden pokój dla niej i Artema, drugi dla dzieci. Gdzie zamieszka jej teściowa?

„Tamara Iwanowna, ale my… Mieszkanie jest małe, dwa pokoje. Pokój dziecięcy już urządziliśmy…”

„Dokładnie!” przerwała teściowa, wciąż pełna entuzjazmu. „Będę mieszkać w pokoju dziecięcym. Dziecko i tak będzie w twoim pokoju przez pierwsze kilka miesięcy; po co mu własny pokój przez pierwsze kilka miesięcy?”

Lera otworzyła usta, ale słowa utknęły jej w gardle. Teściowa kontynuowała, jakby nieświadoma jej szoku:

„Już wszystko przemyślałam. Na razie możemy przenieść łóżeczko do twojej sypialni; jest tam mnóstwo miejsca. A moje rzeczy zostawię w pokoju dziecięcym. Jakie to wygodne!”

„Ale straciłam tyle czasu…” zaczęła Lera.

„Daj spokój, nic takiego! Przeniesiemy to później, jak dziecko podrośnie. Ale teraz najważniejsze, że jestem tutaj. Nie poradzisz sobie sama, potrzebujesz pomocy”.

Tamara Iwanowna położyła dokumenty na stoliku kawowym i oparła się na sofie, wyraźnie zadowolona z siebie.

„A tak w ogóle, wiesz, co myślę?” – dodała teściowa, zniżając głos do poufnego tonu. „Może w ogóle nie powinnaś się tak martwić o dziecko. Po urodzeniu zostaw je na kilka tygodni w szpitalu, niech się tam nim zaopiekują. W międzyczasie ja się rozgoszczę i wszystko przygotuję. Będziesz zmęczona po porodzie, będziesz musiała odpocząć”.

Lera zerwała się z sofy tak gwałtownie, że zakręciło jej się w głowie. Złapała się podłokietnika, żeby nie upaść.

„Co?!” Lera jęknęła. „Co powiedziałeś?”

„No cóż, nie chciałam być niemiła” – Tamara Iwanowna machnęła ręką. „Myślę tylko o twoim komforcie. Pierwsze kilka dni jest najtrudniejsze, po co od razu zajmować się dzieckiem? Pomogę, mam doświadczenie. Ty nie masz zielonego pojęcia o wychowywaniu dzieci”.

Lera stała na środku pokoju, wpatrując się z niedowierzaniem w teściową. Krew napłynęła jej do twarzy, a palce zacisnęły się w pięści. Czy Tamara Iwanowna naprawdę sugerowała, żeby zostawić noworodka w szpitalu położniczym i zająć się noworodkiem?

„Tamara Iwanowna, to moje dziecko” – powiedziała cicho Lera. „I nigdzie go nie zostawię”.

„Kto mówi o «porzuceniu»?” – zaprotestowała teściowa. „Mówię o pomocy! Jesteś młody, niedoświadczony, będzie ci ciężko. Ale ja wiem, co robić. Wychowałam Artema sama, bez tych wszystkich nowinek. I wyrósł na dobrego człowieka”.

Lera odwróciła się i wyszła z pokoju, niezdolna do kontynuowania rozmowy. Zamknęła się w łazience, odkręciła zimną wodę i trzymała ręce pod strumieniem. Ciężko jej było oddychać, myśli plątały się w jej głowie. Czy to naprawdę możliwe?

Teściowa sprzedała mieszkanie. Planuje zamieszkać z nimi. W pokoju dziecięcym, który Lera przygotowywała przez dwa miesiące. Sugeruje też porzucenie dziecka w szpitalu położniczym.

Za drzwiami słychać było kroki.

„Lera, czemu jesteś zdenerwowana?” Głos Tamary Iwanowny brzmiał niezadowolony. „Wyjdź, porozmawiajmy normalnie”.

„Muszę pobyć sama” – odpowiedziała Lera, starając się, żeby jej głos nie drżał.

— No to zaczynamy. Kobiety w ciąży są zawsze takie zdenerwowane. Dobra, tymczasem zaparzymy herbatę.

Lera usłyszała, jak jej teściowa wchodzi do kuchni i odetchnęła. Musiała poczekać na Artema. Musiał coś postanowić. W końcu to jego matka; powinien jej wytłumaczyć, że to niemożliwe.

Kiedy Artem wrócił z pracy, Tamara Iwanowna już krzątała się w kuchni. Zaparzyła herbatę, pokroiła chleb i wyjęła kiełbasę z lodówki.

„Mamo!” – zapytał zaskoczony Artem. „Skąd jesteś?”

„Niespodzianka, synu!” Tamara Iwanowna przytuliła Artema i pocałowała go w policzek. „Zamieszkam teraz z tobą. Sprzedałam mieszkanie i wprowadzam się na stałe”.

Artem zmarszczył brwi:

— Co masz na myśli mówiąc „na zawsze”? Nie rozmawialiśmy o tym…

„O czym tu rozmawiać? Pomogę przy dziecku. Lera nie da rady sama; nie ma doświadczenia. Wiem wszystko; nauczę cię, jak zmieniać pieluchy, karmić ją i układać do snu. Będzie ci łatwiej!”

„Ale gdzie będziesz mieszkać?” Artem rozejrzał się dookoła, jakby szukając jakiegoś haczyka.

— W pokoju dziecięcym. Dziecko i tak będzie przez pierwsze kilka dni w waszej sypialni, więc po co mu osobny pokój?

Lera stała w drzwiach kuchni, w milczeniu obserwując rozmowę. Artem podrapał się po głowie, spojrzał na matkę, a potem na Lerę.

„No cóż… Zasadniczo mama ma rację. Dziecko naprawdę będzie spało z nami przez pierwsze kilka miesięcy. Może rzeczywiście będzie mu wygodniej…”

Lera nie mogła uwierzyć własnym uszom. Artem się zgodził. Tak po prostu. Nawet nie zapytał jej o zdanie.

„Artemie” – zawołała cicho Lera. „Czy możemy porozmawiać?”

— Poczekaj chwilkę. Mamo, gdzie schowałaś pieniądze z mieszkania?

— Mam je na koncie oszczędnościowym. Nie martw się, nie jestem rozrzutny. Pomogę ci zaoszczędzić dla wnuka.

– Dobrze. Dobrze, mamo, omówmy teraz, jak to wszystko zorganizować.

Lera poczuła, jak ściska ją w żołądku. Artem nawet nie zamierzał protestować. Po prostu przyjął decyzję matki za pewnik.

„Artemie, musimy porozmawiać. Na osobności” – powtórzyła Lera, podnosząc głos.

„Chodź tu, po co się kryć?” Tamara Iwanowna machnęła ręką. „Jesteśmy rodziną, razem to rozgryziemy”.

„Nie chcę, żeby ktokolwiek mieszkał w pokoju dziecięcym” – wyrzuciła z siebie Lera. „Spędziłam dwa miesiące, przygotowując ten pokój!”

„Leroczka, nie bądź uparta” – powiedziała pojednawczo Tamara Iwanowna. „Nie będę się tam wprowadzać na zawsze. Jak dziecko podrośnie, to się wyprowadzę. W międzyczasie pomogę ci”.

— Ale sprzedałeś mieszkanie! Dokąd się przeprowadzasz?

– No to coś znajdę. Albo to sfilmuję. Nie martw się tak.

Lera spojrzała na Artema, oczekując wsparcia. Ale jej mąż tylko wzruszył ramionami.

„Ler, nie zaczynajmy od razu kłótni. Mama chce pomóc. To źle?”

„Szkoda, że ​​nikt mnie nie zapytał!” Głos Lery drżał. „To nasze mieszkanie, nasze dziecko, a tu nagle ktoś się pojawia i mówi, że przejmuje pokój dziecięcy!”

„Och, zrobiłaś się taka nerwowa” – westchnęła Tamara Iwanowna. „Kobiety w ciąży nie powinny się tak martwić; to szkodzi dziecku”.

Lera odwróciła się i weszła do sypialni, głośno trzaskając drzwiami. Usiadła na łóżku i ukryła twarz w dłoniach. Łzy dusiły ją, ale je powstrzymała. Płacz był ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebowała.

Kilka minut później Artem wszedł do sypialni. Usiadł obok mnie i położył mi rękę na ramieniu.

– Ler, co się stało? Mama naprawdę chce pomóc.

„Artiom, powiedziała, żebym zostawiła dziecko na położnicy i nie odbierała go od razu” – Lera podniosła głowę i spojrzała mężowi w oczy. „Słyszałeś?”

Artem zmarszczył brwi:

– Co? To niemożliwe.

„Może. Tak właśnie powiedziała. Słowo w słowo. Że powinnam urodzić, zostawić ją na oddziale położniczym, a ona w międzyczasie mogłaby się zaaklimatyzować na oddziale noworodkowym”.

– No cóż, mama czasami mówi takie rzeczy… Ona nie mówi poważnie.

„A co, jeśli to coś poważnego?” Lera chwyciła męża za rękę. „Artem, to nasze dziecko. Nie chcę, żeby twoja matka mówiła mi, jak je wychowywać. I nie chcę, żeby mieszkała w pokoju dziecięcym!”

„Dobra, dobra, porozmawiam z nią” – westchnął Artem. „Ale nie popadajmy w histerię, dobrze?”

Lera skinęła głową, choć w środku aż kipiała ze złości. „Bez histerii”. Jakby to ona zorganizowała cały ten cyrk.

Artem wyszedł z sypialni, zostawiając Lerę siedzącą na łóżku. Nagle ogarnął ją dziwny spokój. Nie gniew, nie uraza – po prostu spokój. Zimny ​​i czysty. Lera zerknęła na teściową przez uchylone drzwi. Tamara Iwanowna siedziała przy kuchennym stole, popijając herbatę i przeglądając magazyn, jakby nic się nie stało.

Kobieta, która poważnie planowała zająć miejsce swojego nienarodzonego dziecka. Która zasugerowała porzucenie go w szpitalu położniczym. A jej mąż nawet nie okazał prawdziwego oburzenia. Po prostu poprosił ją, żeby nie wpadała w furię.

Lera wstała z łóżka i podeszła do szafy. Otworzyła górną szufladę i wyciągnęła teczkę z dokumentami. Akt własności mieszkania. Był na jej nazwisko. Kupiony trzy lata temu, zanim poznała Artema, za pieniądze pozostałe ze sprzedaży pokoju w mieszkaniu komunalnym, które Lera odziedziczyła po babci.

Mieszkanie jest jej. Całkowicie. Bez współwłasności, bez praw dla męża i jego matki.

Lera przesunęła palcami po pieczęciach dokumentu i nagle poczuła, jak napięcie ustępuje. Wszystko stało się prostsze. Znacznie prostsze, niż wydawało się przed chwilą.

Wieczorem Tamara Iwanowna oznajmiła, że ​​wraca do domu, aby spakować rzeczy na przeprowadzkę.

„Wrócę jutro z torbami i zacznę się urządzać” – powiedziała teściowa, zapinając marynarkę. „Artem, pomóż mi jutro przenieść sofę, dobrze? Mam tam ładną rozkładaną sofę; idealnie zmieści się w pokoju dziecięcym”.

„Tak, dobrze, mamo” – Artem skinął głową i odprowadził matkę do drzwi.

Lera stała w korytarzu, w milczeniu obserwując pożegnanie. Tamara Iwanowna zwróciła się do niej:

„Lera, proszę, nie obraź się, dobrze? Naprawdę chcę pomóc. Zobaczysz, kiedy urodzisz, będziesz wdzięczna, że ​​tu jestem”.

Lera nie odpowiedziała. Po prostu skinęła głową. Teściowa wyszła, Artem zamknął drzwi i zwrócił się do żony:

– No i widzisz? Mama się stara, chce być użyteczna.

„Tak, rozumiem” – powiedziała cicho Lera.

„Nie kłóćmy się o to. Dziecko wkrótce się urodzi, potrzebujemy wsparcia”.

– Z pewnością.

Artem objął Lerę ramieniem i pocałował ją w skroń. Poszedł oglądać telewizję. Lera stała dalej na korytarzu, wpatrując się w zamknięte drzwi pokoju dziecięcego.

Następnego ranka, gdy Artem był w pracy, Lera zeszła na dół, żeby spotkać się z portierem. Ciocia Wiera siedziała przy biurku i rozwiązywała krzyżówkę.

– Cześć, Vera Petrovna.

„Och, Leroczka!” – konsjerżka uniosła głowę i uśmiechnęła się. „Jak twój brzuszek? Już prawie, prawda?”

– Za miesiąc. Wiero Pietrowna, mam do Ciebie prośbę.

– Słucham.

„Nie wpuszczaj nikogo do mieszkania bez mojej zgody. Pod żadnym pozorem. Nawet jeśli powiedzą, że o to prosiłem. Tylko jeśli zadzwonię i poproszę osobiście”.

Wiera Pietrowna zmarszczyła brwi:

— Czy coś się stało?

„Nie chcę żadnych dodatkowych gości. Kobiety w ciąży potrzebują spokoju i ciszy.”

— Rozumiem. Dobrze, Leroczka, nie martw się. Nikogo nie pominę.

Lera wróciła na górę do mieszkania. Usiadła na krześle przy oknie w pokoju dziecięcym i spojrzała na łóżeczko, karuzelę z misiem i starannie złożone pieluchy. To wszystko powinno tu zostać. Dla dziecka. Nie dla teściowej.

Około południa zadzwonił dzwonek do drzwi. Lera zerknęła przez wizjer. Tamara Iwanowna stała na korytarzu z dwiema ogromnymi walizkami i kilkoma torbami.

„Lera, otwieraj!” krzyknęła teściowa. „Jestem tutaj!”

Lera nie otworzyła drzwi. Po prostu stała na zewnątrz i słuchała, jak Tamara Iwanowna puka i dzwoni.

— Lera! Jesteś głucha? Otwórz drzwi! Mówiłam ci, że się dziś przeprowadzam!

Cisza.

— Lera, przestań z tym bredzić! Otwórz natychmiast drzwi!

Lera podniosła słuchawkę telefonu i nacisnęła przycisk interkomu, łącząc się z interkomem na półpiętrze.

„Tamara Iwanowna, pokój dziecięcy jest dla dziecka. Nie wprowadzisz się do nas.”

„Co?!” – głos teściowej podniósł się o kilka oktaw. „Co to za wybryki?!”

— Bez żadnych wygłupów. Po prostu nie zamierzam nikomu innemu oddawać pokoju dziecięcego. Życzę ci powodzenia. W twoim życiu. Nie w moim.

– Co ty robisz?! Zadzwonię do syna, on cię postawi na nogi!

– Dzwonić.

Lera wyłączyła domofon. Poszła do sypialni, położyła się na łóżku i położyła rękę na brzuchu. Dziecko napierało z wnętrza, jakby ją podtrzymywało. Lera się uśmiechnęła.

Dziesięć minut później zadzwonił telefon. To był Artem. Lera powoli odebrała.

„Lera, co ty robisz?!”. krzyknął jej mąż. „Mama właśnie do mnie dzwoniła i powiedziała, że ​​jej nie wpuściłaś!”

– Zgadza się. Nie wpuściła mnie.

— Jak to możliwe, że mnie nie wpuściłeś?! Przecież byłeś w domu!

— Była. I nadal jest. Ale Tamara Iwanowna nie jest.

„Lera, to moja matka! Nie masz prawa jej tak traktować!”

— Tak, mam. To moje mieszkanie. Jest zarejestrowane na moje nazwisko. Ja decyduję, kto tu mieszka.

Artem zamilkł. Potem wypuścił powietrze:

„Słuchaj, porozmawiajmy spokojnie, jak wrócę do domu. Mama nie miała złych zamiarów, po prostu…”

„Zasugerowała mi po prostu, żebym zostawiła dziecko w szpitalu położniczym, żeby mogła zająć się noworodkiem” – przerwała Lera. „Tak, pamiętam. Artem, nie chcę o tym rozmawiać. Decyzja już zapadła”.

– Nie możesz po prostu wyrzucić mojej matki!

— Mogę. I już cię wyrzuciłem. Do zobaczenia wieczorem.

Lera się rozłączyła. Telefon natychmiast zadzwonił ponownie. Artem. Lera wyciszyła dźwięk i schowała telefon w szufladzie szafki nocnej.

Przez kolejne dwa dni mąż próbował przekonać żonę. Dzwonił dziesięć razy dziennie, wracał z pracy ponury, próbował rozmawiać, przekonywać, tłumaczyć, że matka nie powiedziała tego wszystkiego ze złośliwości, że Lera przesadza, że ​​powinna być bardziej tolerancyjna.

„Mama nie chciała być niemiła” – powtórzył Artem po raz trzeci tego wieczoru. „Ona po prostu ma własne poglądy na temat wychowania dzieci”.

— Co obejmuje propozycję porzucenia dziecka w szpitalu położniczym?

„Artem, spójrz mi w oczy. Naprawdę myślisz, że twoja matka żartowała?”

Mąż odwrócił wzrok i milczał.

„No dobrze, może Tamara Iwanowna mówi poważnie… Ale możemy po prostu zignorować jej radę. Niech mieszka w pokoju dziecięcym, a ty rób, co chcesz”.

– Nie. Żłobek jest dla dziecka. Nie dla twojej matki.

„Lera, rozumiesz, że mama jest teraz bezdomna? Sprzedała mieszkanie!”

„To jej decyzja. Nie prosiłem jej, żeby sprzedała mieszkanie i zamieszkała z nami”.

„Stałeś się nie do zniesienia!” Artem nie mógł tego znieść. „Jesteś samolubny!”

Lera cicho wstała z kanapy i poszła do sypialni. Zamknęła drzwi na klucz. Artem zapukał, domagając się otwarcia, ale Lera położyła się spać, włączając szum w telefonie, żeby nie słyszeć.

Rano Artem wyszedł do pracy, trzaskając drzwiami tak mocno, że zadrżały okna. Lera wypiła herbatę, zjadła śniadanie, a potem poszła do pokoju dziecięcego. Wygładziła kocyk w łóżeczku i bawiła się karuzelą. Wszystko było na swoim miejscu. Żadnych walizek. Żadnych rozkładanych sof.

Zadzwonił telefon. To była jej teściowa. Lera się rozłączyła. Zadzwoniła ponownie. Rozłączyła się. Po raz trzeci. Lera zablokowała numer.

Tydzień później Artem zaczął wracać do domu coraz później. Powiedział, że pracuje do późna i ma mnóstwo projektów. Lera nie pytała. Po prostu przygotowywała pokój dziecięcy, kupowała ostatnie drobiazgi i czytała książki o niemowlętach.

Pewnego wieczoru Artem wrócił do domu i w milczeniu spakował torbę. Lera stała w drzwiach sypialni, obserwując pakującego się męża.

— Wychodzisz?

— Do mamy. Żegnaj. Tamara Iwanowna wynajęła mieszkanie. Jest jej ciężko samej, potrzebuje wsparcia.

– To jasne.

– Może się opamiętasz. Zanim będzie za późno.

„Artiomie, pokój dziecięcy to nadal pokój dziecięcy. Jeśli chcesz mieszkać z matką, to proszę bardzo. Nie będę cię powstrzymywał”.

Mąż zapiął torbę i wyszedł na korytarz. Zatrzymał się przy drzwiach wejściowych.

– Naprawdę pozwalasz mi odejść tak łatwo?

– Odchodzisz.

— Dzięki mamie!

— Bo ją wybrałeś. Nie mnie. Nie nasze dziecko.

Artem pokręcił głową i wyszedł. Drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem. Lera stała przez chwilę na korytarzu, po czym wróciła do sypialni. Położyła się na łóżku i spojrzała w sufit. Dziwne. Nie chciała płakać. Nie chciała dzwonić i prosić, żeby wrócił. Tylko cisza i spokój.

Dwa tygodnie później Lera poszła do szpitala położniczego. Urodziła sama. Artem nie przyszedł, mimo że Lera wysłała mu wiadomość. Przeczytał ją i nie odpisał.

Poród przebiegł pomyślnie. Chłopiec. Trzy kilogramy, dwieście gramów. Zdrowy, z głośnym płaczem i zaciśniętymi pięściami. Lera patrzyła na syna i nie mogła się oderwać. Malutki. Bezbronny. Jej.

Trzeciego dnia po porodzie dostałam SMS-a od Artema: „Jak się czuje dziecko?”

Lera odpowiedziała: „Wszystko w porządku. Jestem zdrowa”.

“Wymyśliłeś już jakąś nazwę?”

„Tak. Maxim.”

“Dobra nazwa.”

Nie było już więcej wiadomości. Lera nie napisała pierwsza. Została wypisana ze szpitala piątego dnia. Zadzwoniła po taksówkę i wróciła do domu z synem na rękach. Poszła do mieszkania, rozebrała się i przebrała Maxima w czysty kombinezon.

W pokoju dziecięcym powitał ją świeży zapach świeżo wypranych pieluszek i cisza. Lera położyła syna do łóżeczka i włączyła karuzelę. Misie zaczęły kręcić się w rytm delikatnej melodii. Maksym ziewnął i zamknął oczy.

Lera usiadła na krześle przy oknie i spojrzała na śpiące dziecko. Żadnych walizek. Żadnych obcych. Tylko pokój dziecięcy, w którym mieszka dziecko.

Artem przyjechał tydzień później. Zadzwonił do drzwi, a Lera otworzyła. Jej mąż wyglądał na zmęczonego i wyczerpanego. Stał w drzwiach z torbą zabawek.

„Przywiozłem prezenty dla dziecka” – powiedział cicho Artem.

— Proszę wejść.

Artem zdjął buty i wszedł do pokoju dziecięcego. Podszedł do łóżeczka i spojrzał na śpiącego Maksima.

„Wygląda jak ja” – uśmiechnął się mąż.

– Tak.

Artem stał przez chwilę, po czym zwrócił się do Lery:

– Mama chce zobaczyć wnuka.

– NIE.

– Lera…

„Nie, Artem. Nie teraz. Może kiedyś później. Ale nie teraz.”

– Tamara Iwanowna jest nadal babcią.

— Kto zaproponował porzucenie dziecka w szpitalu położniczym.

Artem zacisnął usta i skinął głową.

– Okej. Rozumiem.

Jej mąż siedział jeszcze pół godziny, rozmawiając o synu, szczepieniach i o tym, jak Lera radzi sobie sama. Artem zaoferował pomoc, ale Lera odmówiła. Wychodząc, mąż zatrzymał się w drzwiach.

— Może powinienem wrócić? Spróbujmy jeszcze raz?

Lera przez dłuższą chwilę patrzyła na Artema.

„Wybrałeś matkę ponad rodzinę. Nie obrażam się. Ale nie musisz wracać. Maxim i ja jesteśmy razem w porządku”.

– Lera, to jest po prostu głupie…

„Nie. To szczerość. Nie jesteś gotowy chronić swojej rodziny przed własną matką. W takim razie nie jesteśmy na tej samej stronie”.

Artem chciał coś powiedzieć, ale milczał. Wyszedł. Lera zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. Odetchnęła.

Miesiąc później Lera siedziała w pokoju dziecięcym, karmiąc Maksima. Dziecko ssało, chrapało i od czasu do czasu otwierało oczy. Na zewnątrz padał deszcz, krople spływały po szybie. Było przytulnie. Spokojnie.

Telefon zawibrował. Wiadomość z nieznanego numeru: „Tu Tamara Iwanowna. Artem powiedział, że urodził ci się synek. Chcę zobaczyć wnuka”.

Lera przeczytała i odłożyła telefon ekranem do dołu. Nie odebrała. Nie zablokowała go. Po prostu zignorowała.

Maksym skończył posiłek, puścił pierś i schował nos w dłoni Lery. Chrapał cicho, zasypiając. Lera pogłaskała go po głowie i spojrzała na łóżeczko. Było białe, z miękkimi bokami i niebieskim kocykiem w kratkę. Nad nim obracał się miś-mobil. Na komodzie stały słoiczki z kremami, pudrem dla niemowląt i chusteczkami nawilżanymi. Na półkach piętrzyły się stosy pajacyków, śpioszków i skarpetek.

Pokój dziecięcy. Prawdziwy. Dla dziecka. Nie dla teściowej z walizkami i wymaganiami.

Lera wstała, ostrożnie ułożyła śpiącego Maksima w łóżeczku i przykryła go kocem. Stała tam przez chwilę, patrząc na syna. Maksym chrapał, poruszając rękami przez sen i marszcząc nos.

W domu było cicho. Spokojnie. Jej.

I nikt inny nie będzie jej mówił, co ma robić z własnym dzieckiem.